Non existe coma tal, senón convertido por obra e graza de Inditex nunha tenda de roupa de baixo custe que vén de anunciar que pechará este mes de xullo. Ao xigante Ortega non lle cunde un comercio pequeno, nunha rúa emblemática e comercial pero alonxada dos frenéticos centros comerciais doutras zonas da cidade. O futuro son as compras por Internet ou en grandes superficies onde vender moito e investir pouco, porque a fin de contas a xente xa non pasea polas cidades mirando escaparates, nin se para niso que toda a vida se chamou «tendas de barrio».

O edificio do Cine París é o retrato de varias xeracións que alí, na escuridade das súas salas, víu amencer amores carnais e pola sétima arte, paixóns inesquecibles e arrecendo incondundible de historia alí vivida. Que rematase en mans da especulación e non da Cultura é algo que os seus responsables non deberan perdoarse, porque calquera parecido co seu orixinal «La Villa de París», antigo comercio de confección que daría paso en 1908 a un dos cines que máis perduraron no tempo non só en Galicia, senón en toda España, é pura ficción. Ubicación perfecta dunha libraría, dun museo ou dalgún outro espazo que lembrase o seu pasado de soños botados a voar.
Unha marca de roupa barata, feita en serie en países do terceiro mundo por empregados que non destacan precisamente por unhas condicións de traballo que alcancen o concepto de «digna», nunca foi a mellor opción para encher as paredes de tan magno local. Que Inditex conservase o letreiro orixinal na fachada, só foi contribuír a un desleixo anunciado, a unha desesperada intención de perdurar un legado xa prostituído de antemán. De ver a James Dean na pantalla a mercar un pantalón de camuflaxe, de sentarse dúas horas vivindo outras vidas a probar un sudadoiro con capucha e mensaxe alternativa. De escoitar latexar o corazón a mil hora a facer cola diante de idénticos probadores en ringleira. O desamor non cotiza en Bolsa, nin a nostalxia nin un pasado de imaxes agora apagadas para sempre e que hoxe volta á escuridade, pero non a aquela que nos regalaba a ficción, senón a do abandono e ruína dun pasado irrecuperable.