Salta a sorpresa -ou non- nas eleccións madrileñas que, pese a seren autonómicas, tivémolas día e noite, hora tras hora, nas nosas periféricas vidas coma se a ídem nos fose nelas. O varrido do PP e da presidenta Ayuso, que conleva a desaparición de Ciudadanos e a dimisión de Pablo Iglesias, dará que falar por moito tempo nas tertulias patrias, esas enchidas de sapiencia e profecías que nos aleccionarán sobre os perigos de non escoller o que alí predican. Pero para as galegas e galegos, curtidos ao longo de décadas nas maiorías absolutas de Fraga e posteriormente de Feijóo, o de Madrid non deixa de parecernos máis que unha batalliña entre afeccionados. Que nos van contar a nós de inexistentes xestións, de abandono de servizos, de recurtes e de poñer medo co inimigo que come bebés e deixará aos vellos sen montes nin pensións. que será gratificado con urnas cheas de votos porque «mellor malo coñecido» que sabe deus que por coñecer.

Que a campaña de Ayuso estivese baseada na marabillosa graza de nacer madrileños e ter surtidores de cervexa parece algo simple, pero en tempos de pandemia ese quizais sexa o único luxo que poida permitirse unha boa parte da poboación. Aquí, lembremos, abondou unha foto nun iate cun amigo empresario e outra nunha lancha cun amigo narcotraficante para decantar a balanza dos votos. Escusado dicir a favor de quen. Finalmente, non se trata do que fagas, senón de a quen teñas desposto a envolvelo para que chegue á casa de toda esa xente que pola noite prende a televisión para informarse á hora da cea, se non o fixo xa no almorzo ollando o xornal de toda a vida que, por suposto, non vai contar aos seus fieis lectores nada que non sexa verídico, contrastado ou obxectivo. Ese bonito lazo que adorna a información oficial e esas primeiras planas tremebundas anunciando as sete pragas son a tormenta perfecta que acabará desatando eses inocentes votos de xente «apolítica» e á que lle dá igual quen gañe, pero que sempre votará aos mesmos.
Co traballo feito e en apenas uns meses, teremos outra vez a estes felices madrileños nas nosas vilas e costas, desfrutando do único don que, caprichosamente, non lles foi outorgado pola Natureza: o mar. Seguramente porque sería abusar. Ficarán abraiados nos paseos marítimos ateigados de terrazas, na multitude de bares e restaurantes e, se me apurades, sen escoitar unha soa verba que lles faga pensar que están nun lugar alleo ao seu. Desexando velos chegar ao berro de «caña aquí» e saber que se senten coma na casa.