Somos tan míseros que non sabemos nin vivir, carecemos de liberdade por ser periféricos e luxos coma unha terraza e un bar son cousas doutro planeta para un galego ou galega. Tan infelices que nin sequera podemos permitirnos deixar de ver a ese mozo ao que deixaste vía mensaxe telefónica para evitar a incomidade de verlle a faciana pero ao que, finalmente, acabarás vendo de novo nalgún concerto da Panorama ou nalgunha churrascada de verán.

É algo rexido pola propia lei da Física, tan inevitable coma eses coches devorados pola implacable marea que, tercamente, empéñase en subir devorando coches e sen respectar aos seus madrileños propietarios, que na súa riqueza comunitaria non foron agrazados co don do océano e, por tal motivo, teñen que deixarse caer por estes lares pero sempre a desgusto, urxidos porque no asfalto capitalino a única posibilidade de refrescarse pasa por meterse na ducha.

Isabel Díaz Ayuso, presidenta da Comunidade de Madrid, vén de facernos partícipes diariamente de en que consiste «vivir á madrileña», e tamén de que todo o que non sexa iso, é de comunistas ou de pobres. Quen non tivo a fortuna de ser madrileño, vive nese limbo de xentiña que non sabe desfrutar dos praceres que ofrecen cousas coma ir á misa ou ós touros. Ou coma ir a unha discoteca, algo tan novidoso que non existe alén a M-30. Tomar unha caña en Madrid non ten nada que ver con tomar unha cervexa: é unha experiencia exótica só ao alcance duns poucos privilexiados, talmente coma se a Estrella Galicia tivese denominación de orixe madrileña. Pensamos, pobres incautos, que somos libres por pedir un polbo á galega cando o seu serían unhas patacas bravas, exquisitez de autor nas máis recoñecidas cartas da capital. Poderemos sentirnos orgullosos de navegar en chalana polas nosas costas, pero nunca será comparable a facelo polo Retiro, rodeado de animaliños que se miran pero que nunca comerás nun restaurante. A barbarie é algo que só se permiten en agosto, cando emigran en manadas en busca de pasto fresco e sacrifican a liberdade polas nécoras e as centolas.

Non somos nada se non somos madrileños. Nin sequera recibimos franceses ávidos de Cultura que durmen ás portas dos museos, agardando que Picasso ou Velázquez saian a poñerlles a derradeira. É o milagre dunha cidade que está en España pero por enriba dos españois. Non digamos desa chusma estranxeira que aspira a vivir de subvencións e a educarse en colexios onde un madrileño de pura cepa nunca matricularía aos seus fillos. Este verán, cando veñan vivir á galega, quizais caian na conta de que a verdadeira liberdade, para eles, só dura un mes ó ano.