Alén do sostén económico e laboral que supón a hostalería para tantas vilas, bisbarras e para o país en xeral, tamén está o factor sentimental e, por incrible que pareza, o saudable. Porque non é pouca a xente que vive soa e socializa coas amizades nesa cafetaría á que acoden cada tarde, quizais dos poucos momentos do día no que se desfruta de compaña e doutro calor que non sexa o inducido, e no que os únicos sons humáns non chegan só do aparello de televisión. O peche dos bares conleva incerteza e traxedias persoais de auténtica supervivencia a quen os rexenta, pero no que se inclúe un cambio de vida e de hábitos que, dalgún xeito, regan de amargura e soidade o entorno onde están instalados.

Absolutamente todos temos unha data importante nas nosas vidas ligada a un bar, e probablemente máis dunha. Onde coñecemos á parella, celebramos o casamento, o bautizo dos cativos, os cumpreanos e así ata infinidade de acontementos que non lembramos noutro lugar que non sexa un establecemento de hostalería. A vida descurre paralela a ese café matutino onde ler o xornal e laiarse do mal que vai todo co camareiro ou camareira,  eses seres ante os que o Santo Job nunca podería presumir de paciencia. Unha vida que non se entende sen o pincho de mediodía, que non perdoamos así haxa ameaza de que se acaba o mundo. Á cervexa de fin de xornada e ás ceas e copas da fin de semana. Á música e o reencontro con esa xente que tes preto pero non sempre tes ocasión de abrazar. Familia reunida porque os avós fan as vodas de ouro e veñen ata os que viven no estranxeiro, que sortean fronteiras para saborear o arrecendo do amor naquel restaurante no que se come de luxo.
Na volta dos bares, o ruído e a burbulla de felicidade, de movemento que atrae e dota de enerxía todo canto os rodea, capaces de facer que pequenos recunchos sexan grandes atractivos para residentes e visitantes. Co peche da hostalería a vida non se detén, pero é doutra maneira. Sen luces tentadoras que conviden a traspasar umbrais onde agardan sorrisos balsámicos e reconfortantes xantares. As rúas agora son grises e silenciosas, de intimidante e descoñecida frialdade. Non hai bares nin ninguén detrás da barra animando na pena e celebrando con nós na alegría. Poñendo a penúltima porque aquí, temos que dicilo, a última é a de morrer. A de non voltar nunca a un deses bares do noso periplo vital, incrustado na memoria e no álbum de fotos familiar. Cachiños de historia, da nosa propia historia…feitos neses irrepetibles lugares que son os bares.