Somos un país de turistas, de xente namorada do noso país que vén, maioritariamente, en época de vacacións a desfrutar de todo o que aquí se ofrece. Algúns privilexiados, mesmo poden permitirse unha segunda residencia, tanto a pé de mar coma na montaña, aínda que a maioría da nosa contorna case permite telo todo a un tempo, coa natureza convertida en epicentro do noso xeito de vida. Pero este está a ser un ano distinto, diferente coma nunca antes fora, vítimas dunha pandemia que trastocou as vidas de todos nós, e na que moitos deses afortunados de segunda residencia, viñeron para facela habitual en tempo de confinamento, coa desagradable sorpresa, para eles, de atopar que nada ten que ver a vida do mes de marzo, coa de agosto que eles coñecían.

Afeitos a ningún outro cheiro máis que o do churrasco na grella e o viño na taza, a realidade dun rural que traballa para autoabastecerse e abastecer eses mercados e hípermercados onde despois irán mercar o que poñerán na mesa á hora de xantar, foi algo polo que se viron completamente desbordados. Descoñecedores de que a primaveira é época de sembra para infinidade de produtos, descubrir en que consiste todo ese proceso é unha cuestión que aínda non deron superado. Porque, inexplicablemente, a vida no campo non é só idílicas paisaxes, descanso e amenceres de fresca néboa que sempre acaban deixando paso ao sol. Non, resulta que tamén hai bichos deses que saen nos contos dos críos coma vacas e cabalos que, moitas veces, pastan e trotan polos montes ao seu libre albedrío . Madia leva! Quen ía pensar. Claro que o peor son os galiñeiros, eses pequenos Guantánamos onde a tortura auditiva pon a proba o nivel de profundidade de sono do residente da gran urbe. Erguerse alporizado polo estrépito e, antes de almorzar, abrir as fiestras para airearse e ventilar estancias, coa mala sorte de que o nativo da casa colindante xa anda labourando na horta, e a brisa matutina chega invadida de perfume de esterco. Incrédulos, baixan a fume de carozo para increpar, esixir, laiarse e, despois, preguntar canto vai durar iso. Que cando se detén a vida rural no rural galego. Que non se pode ter unha leira pegada ao seu xardín. Que coma vai ser certo iso de que os porcos non comen margaridas. Que quen ía pensar que os ovos e as patacas nacían dalgún outro lugar que non fose un envase.
O visitante de segunda residencia agora descobre que o nativo que toma a fresca baixo a parra  no seu patio durante a calor do verán, pasa antes moitos meses deslomándose, cos pés metidos na terra nunha sorte de traballo con tan pouco glamur, que agora entenden incluso ese empeño en falar nesa língua bárbara indigna das linaxes de Castela. Hai unha comedia desas populacheiras xanquis titulada «A outra muller», onde unha das protagonistas dille á outra: Oe, arrecendes xenial. Que colonia gastas? E resposta: ningunha, é o súor. Aos galegos e galegas non nos cheira nunca.