opinion@xabier.gal

@xabiergzalez

Señor Rei, Señor Ministro Primeiro, Señor Presidente de Aquí ou Srs. e Señoras que gobernan ou pretenden gobernarnos, RESPOSTEN DUNHA VEZ E DEIXENSE DE CARALLADAS!!!…. á cidadanía que vén asomándose aos balcóns quedan máis “inquéritos”  e unha cantidade importante de cabazas.    

A diferenza do humano, o ADN de calquera sistema –sexa totalitarista ou democrático- é unha sucesión de triángulos que se xuntan nun só punto; é dicir, son exemplares “Pirámides Alimenticias” nas que se mantén, secularmente inalterable, a regra de que os que nunca deixan de estar “haítos” están arriba, mentres a base formada polos que carecen sostén -con sangue, suor e bágoas, pero tamén con resignado pasotismo- toda a estrutura piramidal.

Chegar á cúspide, ao máis alto, ou é inaceptable cuestión de nacemento ou o resultado de trepar  con esa ansia voraz que nace do desexo inconfesable de afastarse canto antes da base.

Pero, aínda que non o queira, a pirámide é un ecosistema que, como todos, xamais mellora e reséntese se os que están ao mando non teñen “depredador natural” entre os que conforman a oposición ou exercen a “opinión votada” con criterios nos que as bandeiriñas partidarias esquécense e a vontade silenciosa toma as rúas co mero feito de deixar de estar calada.

Enténdannos para que lles entendamos!, Señor Rei, Señor Ministro Primeiro, Señor Presidente de Aquí  ou Srs. e Señoras que gobernan ou pretenden gobernarnos… Sí!, vostedes  que tanto e tan ben nos venden a cotidianeidad  de que “poida que as súas opinións cambiasen, pero non o feito de que están no certo”; sumisos empoderados de nada que se consolan ao ritmo do bachatarengue “Son tan intelixente / mamiiii / que ás veces non entendo / iepaaa / nin unha palabra /maaamiii/ do que che digo ou canto”

Escóitennos, Señor Rei, Señor Ministro Primeiro, Señor Presidente de Aquí ou Srs. e Señoras que gobernan ou pretenden gobernarnos… ¡Fagan caso!, porque é posible que estea próximo o día que, de tanto deixarnos caer, acabemos por nacer con ás e aprendamos a voar e a entender que somos os seus depredadores naturais

Imos porllo fácil, porque no difícil xa sabemos que, máis que nadar, afóganse a diario. Xoguemos ao 1, 2, 3… RESPOSTEN DUNHA VEZ  para dirimir quen se fan acredores das “Rupertas” que gardamos no armario.

INQUÉRITO PRIMEIRO: … a riqueza en poucas mans so acarrexa miseria

Cando se tratou de “rescatar bancos e caixas” vostedes decidiron que o mellor era darlles diñeiro de todos nós a fondo perdido -é dicir sen devolución nin intereses, lexislando a favor de el@s e esquecéndo convenientemente que un banco é unha entidade CON fin de lucro que aplica prácticas de usura para expolíar todo o que pode a cidadáns, pensionistas, autónomos, PEMES e un longo etc. de “vítimas”

Digamo-lo claro, deronlle a fondo perdido unha “pasta gansa” aos que “compran diñeiro” sen achegar garantía algunha e a baixo interese para “vendelo” o máis caro que poden e hipotecando, con total impunidade e co amparo gobernamental e lexislativo,  todos os bens e activos necesarios para que a garantía multiplique por dez o importe do que “venden prestando”.

Pero aparece de súpeto o BorbónVirus e o confinamento obrigado… con eles chega outra pandemia na que, como sempre, morrerán ou quedarán gravemente afectados traballadores e clases medias, destruído ou en situación de precariedade máxima o tecido empresarial composto por Autónom@s e PEMES, aniquilados a curto ou medio prazo os débiles e mansos para que os poderosos énchanse todos os petos dos seus traxes mentres, “os outros e outras”, van paulatinamente uníndose á “moda” dos uniformes de farrapos.

Diganme vostedes, Señor Rei, Señor Ministro Primeiro, Señor Presidente de Aquí  ou Srs. e Señoras que gobernan ou pretenden gobernarnos… Por que para os débiles non hai “rescates” a fondo perdido e sen garantías nin intereses?.

Diganme: por que presumen de non sei cantos millóns de billóns en “Préstamos ICO” que, en realidade, é diñeiro prestado pola banca a aqueles que poden demostrar que teñen bens ou activos para embargar no caso de que, traballando como escravos, non devolvan o prestado?

Diganme, si!, por que unha vez máis lle dan “negocio” aos que non sufriron economicamente a pandemia?; digannos, a min e a todos, porque a propiedade privada dos pequenos é menos propiedade que a dos grandes?

E deixense de dar axudas virtuais que para nada serven e para nada valen. Falen directamente cos que teñen hipotecas e préstamos, que estamos cansados de que só teñan ouvidos para os intereses dos voitres e prestamistas que gañan millóns cada día a conta da nosa suor e o noso sangue.

Na miña Terra aos probes daselle esmola “a fondo perdido”, pero nin eso fan vostedes xa que pretenden axudar a quen o precisa dandolle esmolas virtuais a devolver con intereses e a curto prazo.

Diganme vostedes, por que non crean un banco público para atender a desastres?, por que importalles nada que uns poucos acumulen riqueza mentres todos os demais arrástranse para chegar a fin de mes ou cadrar contas, pagar todo e ademais os impostos que nos “cravan”?.

Por unha vez e se queren “sen que serva de precedente”, póñanse vostedes no noso caso…  impidan que en época de vacas fracas fágase negocio co diñeiro necesario para reflotarnos todos e non só a uns cantos…  deixen de pintar cadros de palabras ocas e tomen medidas socioeconómicas rendibles a curto prazo para esa maioría que non é “Gran Empresa”, que non se “deslocaliza” nin paga impostos onde lles dá a gana ou cárgase por centos de traballadores dunha plumada

INQUÉRITO SEGUNDO: … unha sociedade non medra se non conta con estabilidade emocional

Esta pandemia, señores e señoras do goberno e tamén as que aspiran desde a oposición a gobernarnos, está a crear unha “conciencia nova” que xa empeza a manifestarse. Cando cheguen as ondas sucesivas, as sensacións de impotencia e debilidade iranse incrementando até límites de “riada”.

Ese actual “non podemos vivir na inquietude” transformarase en algo moito máis grave se vemos que nos van desposuíndo aos poucos.

Como reaccionará un traballador ao que o seu salario chega dun Autónomo ou unha PEME que está a ver derrubarse por falta de apoios reais?. Que unha cousa é resignarse á precariedade convencido de que podes chegar a fin de mes e outra, moi distinta, percibir que cada mes vivimos con esa agonía dificilmente reversible do que entra en “coidados paliativos”, con máis posibilidades de saír nunha caixa de madeira que camiñando polo seu propio pé.

Xa non é unha cuestión de “precaria estabilidade laboral” que non son quen de garantir; trátase de que é necesario unir ao emprego o valor engadido fundamental da “estabilidade emocional”.

Diganme vostedes, Señor Rei, Señor Ministro Primeiro, Señor Presidente de Aquí  ou Srs. e Señoras que gobernan ou pretenden gobernarnos.. Non é o momento de dar os pasos na dirección correcta para construír esa estabilidade laboral e emocional tan necesaria?.

Que depender de terceiros para comer laranxas ou ter unha mascariña é ruína a curto prazo. Que a Globalización abre mercados para uns poucos e pecha portas para a maioría; que quen produce eiquí crea riqueza eiquí e, ademais, contribúe a xerar sinerxías de desenvolvemento sostible que carecen de límites xeracionais.

Así que deixennos de estatísticas e gráficos multicores para desinformarnos informando de acordos e medidas  que só favorecen aos mesmos de sempre. Dígannos que van reactivar o sector primario para buscar a proximidade ao autoabastecimiento, para que a vida volte para quedar naqueles sitios dos que se ten ido mirando para o que deixaba e desposeida de esperanza.

Señor Rei, Señor Ministro Primeiro, Señor Presidente de Aquí ou Srs. e Señoras que gobernan ou pretenden gobernarnos, RESPOSTEN DUNHA VEZ E DEIXENSE DE CARALLADAS!!!…. á cidadanía que vén ocupando os balcóns quedanlle máis “inquéritos” e unha cantidade importante de cabazas. Teñan por seguro de que o que asina tentará recollelos e trasladalos en artigos similares, coa única pretensión de ser un mero “escrebedor cronista” que, entre liñas e apaixoadamente, recoñece que poderán decrarar ilegal a verdade pero ninguén nos privará do dereito á pateadura que acaba levando as causas xustas a conquistar as rúas para darlle a volta á “pirámide”.

Como diría Platón, “O que non sei, tampouco creo sabelo”… Pero estou seguro de que a nosa e apenas practicada condición de “depredadores naturais” fará que, algún día, empecemos o que vostedes non remataron e farémolo xuntos, sen morrer no intento e convencidos de que a cúspide da pirámide ten que representar sempre a culminación das necesidades da súa base.

 @xabiergzalez