Se Germán Coppini vivise, non acreditaría que o título da súa canción máis emblemática fose literalmente o que se está a vivir en moitos ámbitos culturais, tanto musicais, coma pictóricos ou poéticos. Que haxa cantautores na cadea, exiliados ou procesados xa non é nada novo, mesmo unha denuncia dunha asociación da Garda Civil obrigou á retirada dunha canción de Josetxu Piperrak nestes días, que curiosamente a mesma Garda Civil puxo a todo trapo no traslado dos presos do Procés a Madrid e que eles mesmos gravaron e defundiron. Daquela era divertido, mentres que agora parécelles «ofensiva» e, na discográfica, é de supoñer que con poucas gañas de mudarse a Bélxica, optaron por retirala para evitar males maiores. O ano pasado en ARCO, esa feira da arte creada para que Felipe VI pasee coma un entendido e a súa dona estrene modelo á altura das obras expostas, foi censurada unha colección de retratos dos políticos cataláns que están presos e dos rapaces de Alsasua, cumprindo condea de terroristas por unha pelea de bar na que os outros implicados eran gardas civís. Quedaba feo para os reais ollos e convidóuse a súa autora a retirala. Agora, chega a quenda da poesía. No IES Punta Candieira de Cedeira, a Consellería de Educación vén de obrigar a retirar unha exposición poética composta por alumnos e alumnas de Cuarto da ESO, que deixaron voar o seu talento e imaxinación sen contar cos guardiáns das boas formas e o debido respecto a dios, á lei e a España. 

Unha denuncia anónima abondou para que os censores da Xunta tomaran cartas no asunto, relegando a exposición a un almacén lonxe da vista de calquera. Nas filas do PP iso da Cultura sempre é algo a temer, quizais pola complexidade para entendela. A sensibilidade non se regala coma se fose un máster para colgar na parede. Os responsables do obradoiro do Punta Candieira non saen do seu estupor, e achacan o ataque censor a un poema en concreto que inicia con un «odio que todo empece por «odio que…». Nese «que» vai incluído un «odio España» «odio ós fachas» e quizais alguén se deu por aludido. Na Xunta din que tanto odio é unha incitación ao odio, nunha análise digna de Cañita Brava. A tal día de hoxe, o mesmísimo Quevedo é posible que catro séculos despois estivese imputado por eses versos onde di que «viene a morir en España/y es en Génova enterrado». Aí hai unha clara intencionalidade de acusar ao PP de algo escuro e ilegal. Algunha mente sagaz xa se tería decatado e Quevedo andaría explicándose sobre a retórica e o sentido figurado propio dos poetas. Explicándose diante dun tal Marchena ou similar, por suposto. Parece incrible que calquera poida facer de chivato, de soplón ao vello estilo das ditaduras, e que as altas instancias non precisen máis documentación que unha ofensa persoal, alguén indignado por ler o que brota dos seus alumnos e que non ten porque gustarlle necesariamente. Eles e elas eran os protagonistas, un xeito de conmemorar o Día da Poesía nun tempo onde a poesía xa non está de moda. Onde resulta moi difícil que nenos e nenas de doce anos expresen emocións e sentimentos a través da escrita, que se involucren en crear e compoñer e, con sorte, que ademais desfruten facéndoo. Pero vivimos tempos nos que a lírica volve a ser algo subversivo, un arma cargada diso tan incomprensible chamado Cultura, coñecemento, saber. Pero non hai para tanta queixa, porque despois de todo os nosos gobernos confórmanse con censurar obras ou procesar artistas. Até non fai moito, tamén eran asasinados e tirados por aí en calquera cuneta. Que non se diga que España non avanza.